Smocze łodzie to drużynowy sport wodny. Wywodzi się z południowej Azji (Chiny) gdzie na tradycyjnych smoczych łodziach pływano od tysiącleci. Współczesne, sportowe łodzie, mniejsze od tradycyjnych, mieszczą 22 osoby, w tym 20 wioślarzy.

Spis treści

Ponad 2300 tysiące lat temu, w sercu Chin, rzeka Mi Lo była świadkiem śmierci Qu Yuana - poety i cesarskiego doradcy. Wówczas nikt nie zdawał sobie sprawy, że była również świadkiem narodzin tradycji, która przerodziła się w sport.

Na skorumpowanym dworze cesarskim, Qu Yuan był uczciwym człowiekiem, który chciał poprawić los zwykłych ludzi. Zausznicy cesarza, nienawidzący zmian i zazdroszczący Qu Yuanowi łask i popularności uknuli intrygę, która pozbawiła Qu Yuana cesarskiego zaufania i doprowadziła do wygnania go z dworu. Zrozpaczony poeta rozpoczął swoją wędrówkę po prowincjach, zapisując w swych wierszach smutek, jaki trawił jego duszę.

Jego wędrówka trwała wiele dni i noc, aż pewnego dnia przyszedł nad brzeg rzeki Mi Lo i rzucił się w jej nurty. Nie wiadomo dlaczego to zrobił. Być może nie mógł znieść smutku i samotności jakie nosił w sercu, a może nie mógł cierpieć swej bezsilności wobec systemu.

Rybacy, którzy widzieli jego desperacki czyn, pospieszyli mu na ratunek. Bijąc w bębny, by odstraszyć głodne ryby i wiosłując wściekle, próbowali uratować poetę. Na próżno! Qu Yuan utonął, a jego ciało nie zostało odnalezione. Na pamiątkę tej tragedii, każdego roku urządzane były wyścigi łodzi. W ten sposób narodził się sport, który podbił serca nie tylko Chińczyków, ale także ludzi innych kultur.

Korzenie Początki smoczych łodzi sięgają kilku tysięcy lat wstecz. Co roku w Chinach, na brzegach rzeki Jangcy, u progu pory gorącej, kiedy to ludność trapiły susze i epidemie – odbywały się obrzędy przebudzenia śpiącego dotąd Boga – Smoka. Ów władca rzek i mórz sprowadzać miał zbawcze deszcze, dzięki którym obfite plony oddalały widmo głodu i chorób. Obrzędy, w formie zmagań zdobnych łodzi, pociągały za sobą liczne utonięcia, co traktowano jednak jako konieczną bóstwu ofiarę.

Istnieje też legenda przedstawiająca inną genezę smoczych łodzi.

Ewolucja Od lat osiemdziesiątych XX wieku wyścigi smoczych łodzi zaczęły zyskiwać na popularności na całym świecie – począwszy od Ameryki Północnej i Europy Zachodniej. Szybko też przekształciły się w jedną z najszybciej rozwijających się dyscyplin sportu. Międzynarodowa Federacja Smoczych Łodzi grupuje ponad 50 federacji narodowych a liczba uprawiających ten sport osób szacowana jest na kilkadziesiąt milionów. Jako najbardziej zespołowy z popularnych sportów wodnych – jest szczególnie ceniony przez szkoły, duże firmy i inne instytucje pragnące integrować swoich pracowników.

W jej skład wchodzą maksymalnie 22 osoby, w tym 20 wioślarzy, 1 bębniarz oraz 1 sternik.

Wioślarze siedzą po dwóch na ławeczce. Ławki umieszczone są w 10 rzędach, twarzą do kierunku płynięcia. Pierwsza para wioślarzy (licząc od dziobu) to szlakowi. Oni narzucają całej osadzie rytm wiosłowania.

Bębniarz siedzi na krzesełku, umieszczonym na dziobie, powyżej wioślarzy, tyłem do kierunku płynięcia. Jego zadaniem jest wybijanie na bębnie rytmu wiosłowania, czym ułatwia reszcie załogi dostosowanie się do szlakowych. Bębniarz w trakcie zawodów zagrzewa też głosem osadę do walki, podając także komunikaty o aktualnej sytuacji w wyścigu.

Sternik steruje w pozycji stojącej, za pomocą długiego wiosła. W miarę potrzeby wspiera głosem bębniarza w korygowaniu pracy wioślarzy.

We współczesnym kształcie istnieje od ok. 1980 roku, kiedy w Londynie, podczas chińskiego festiwalu, pojawiły się drewniane oryginały, na podstawie których opracowano standardowe parametry ich uproszczonej wersji:

  • długość (bez smoczej głowy na dziobie i smoczego ogona na rufie) – 12,40 m
  • maksymalna szerokość – 1,14 m
  • przestrzeń między ławkami – 67,5 cm
  • ciężar minimalny (bez głowy, ogona, bębna, siedzenia bębniarza i wiosła sterowego) 250 kg

Podczas regat ciężar łączny łodzi z załogą wynosi ok. 2000 kg. Smocze głowy i ogony montowane są w zasadzie jedynie na zawody; podczas treningów często rezygnuje się także z bębna. Istnieją również, choć rzadziej spotykane, łodzie 10-osobowe, a także bardzo duże, 50-osobowe.

Wiosło to rodzaj pagaja o długości 105 – 130 cm. Do niedawna najczęściej spotykane były wiosła drewniane, ewentualnie aluminiowo plastikowe, które wypierane są przez wiosła z włókien szklanych i węglowych.

W wielu krajach jest wymagana kamizelka asekuracyjna, także podczas zawodów, przedewszystkim w kategori Fun.

  • Rywalizacja w oficjalnych zawodach toczy się z reguły na dystansach 250m (lub 200m), 500m, 1000m, 2000m i 6000m (tzn. długi dystans). Coraz częściej rozgrywane są wyścigi długodystansowe różnej długości.
  • Na krótszych dystansach (np. 200-500m) osady rywalizują równolegle do siebie. Z kolei dłuższych (np. 6000m) osady ścigają się na czas puszczane w określonych odstępach, jedna po drugiej.
  • Dłuższe dystanse (2000m-6000m) najczęściej są rozgrywane z nawrotami tzn. np. osady pływają po owalu pokonując cztery odcinki po 500m (przy dystansie 2000m), po pierwszym, drugim i trzecim muszą wykonać nawrót na boi.
  • Z reguły podczas zawodów osady wiosłują w tempie 60 – 80 pociągnięć wiosłem na minutę w zależności od dystansu. Łódź płynie wówczas z prędkością nawet ok 15-16 kilometrów na godzinę (200m).
  • Najczęściej spotykane kategorie: open, mikst (min. 8 kobiet w osadzie), kobiety. Zaś kategorie wiekowe plasują się następująco: Młodzik (12-13 lat), Kadet (14-15 lat), Junior (16-18 lat), Młodzieżowiec (19-23 lat), Senior (od 19 lat), Weteran (ukończone 40 lat).

Obok kategorii sportowych rozgrywa się też wyścigi w kategorii Fun, w których startują osady złożone z pracowników firm i innych instytucji, uprawiających ten sport rekreacyjnie.

Strona gł | O nas | Smocze łodzie | Wędrówka z muzą | Autostop | Forum | Szukaj | Archiwum | Kontakt

Copyright © 2002-2017 Polski Klub Przygody

Wszelkie uwagi dotyczące działania strony prosimy przesyłać do Administratora strony